NELER ÇEKTİM NELER…(*)
Metin Denizmen ile birbirimizi İnternet ortamının sağladığı toplumsal ağların iletişim olanağıyla tanışıp arkadaş olduk. Sonrasında eşlerimiz de bir araya gelerek iyi anlaşır oldular. Bir başka hemşerimizle de bir araya gelerek, üçlü bir hemşehri birlikteliği içinde olduk. İşte o birliktelik sonucu günün birinde kırsala çıktık. Metin arkadaşımız, yeni yerler keşfetmekten, ender görülen bitki, çiçek türlerini aramaktan ve bulduklarını da resimlemekten yana bir tavır içindeydi. Öylelikle, ben de, onun sayesinde, şimdi yaylacı olduğumuz yeri ilk kez görüp keşfetmiş, oranın güzelliğine, hoşluğuna çarpılırcasına vurularak, eşimle birlikte benimseyip mekân tumuştuk.
Tuhaftır; orada, Metin arkadaşın, aracının, sağ ön tekerini, iki kez, ayrı günlerde; hep de benim yönlendirmelerim sonucu, boşluğa da düşürmüş, devrilme çekincesiyle birlikte aracın altını yere oturtmuştuk. Elbet sonra da kurtarmıştık.
Geleyim arkadaşımızın önemli bir çalışması olan “Neler çektim neler…” adlı gezi kitabına. Aslında, o kitabın, daha hoş bir çalışma olması için, omuz da vermek istemiştim. Çünkü şimdiye değin basılmış üç kitabımın tasarımlarını ben kendim yapmıştım. İlgili programı, arkadaşımın bilgisayarına indirip uygulamaya geçemediğimiz için, o seçenek yolunu kullanamamıştık. Sonuçta, o çalışma, bizim dışımızdaki ilgili tanıdıkların tasarım becerisine bırakılmış oldu.
İşin en şansız boyutu ise, ülkede yaşanan yabancı para değerlerinin, özellikle A.B.D. Dolar’ının yüksek orandaki artışı nedeniyle, ona bağlı basım masraflarının hemen de göze alınamaz hale gelmesiydi. O yüzden sınırlı sayıda bir kitap basımına gidilmişti. Öyle de olsa basımı gerçekleştirilmiş olan çalışma, hoş bir gezi kitabı olmuştu(!). Kesin daha iyisi de bastırılabilirdi.
Metin arkadaşımız, düzenlediği kitap imza günü sonrası, yine yurt dışına gitmişti. Arkadaşlarından, tanıdıklarından, o çok beklediği eleştirel karşılık ise bir türlü kendisine gelmemiş. O konuda, bana da, serzenişte bulunarak, “Senden bile bir ses çıkmadı.” diye, sitemde bulunmasaydı, o çalışmasını, elime alıp yakın zamanda gözden geçirerek okur muydum bilemiyorum. Telefonda, o serzenişinde bulunurken, “Ben, toplumsal içeriği olmayan kitapları okuma yanlısı değilimdir.” dedim ise de, o, kitabının o boyutu da içerdiğini üsteleyerek öne sürmeden edememişti. İşte o açıklaması ve serzenişi sonrasıdır ki, benim için onun, o çalışmasını, okumam artık zorunlu olmuştu.
Kitabı, yaylaya götürerek, gözden geçirdim, metin bölümlerini de okuyup bitirdim.
Gezgin arkadaşımız açısından, gezmek bir tutku olmuş; orası kesin. İyi bir fotoğrafçı olduğunun hakkını da teslim etmeden olamaz.
Onca gidip gördüğü yerlere ilişkin bir ön hazırlık yaptığı da çok açık. Metin arkadaşımız, yeni yerler keşfetme derdinde de değil. Duyduğu, okuyarak bilgi edindiği yerleri, bir de kendi gözüyle görmenin merakı içinde biri. Çıktığı gezilerinin yaşamsal çekinceleri de çok olmuş. Çokça üşümüş, sıcaklardan yanmış, kavrulmuş; susuz kalmış. İletişim kuramadığı zamanlar, olduğu gibi hiç beklemediği hallere de düşmüş. Bazı zamanlar, bu güçlükleri, sıkıntılı anları, eşiyle birlikte yaşamışlar. Elde ettiği eşsiz fotoğraflarla, kurduğu dostluklarla da açıkçası bütün o sıkıntılarına, göğüs gerdikleri zorluklara değmiş. O, hiç pişmanlık duymama hissi, ortaya koyduğu çalışmasında öylesine belirgin ki, şaşmamak elde değil.
İşte o bazılarımız, tek başına okyanusları aşmaya koyulur, bazıları ise ekip halinde dünyanın sayılı yüksek dağ doruklarına tırmanmayı seçer, bazılarımız da benim gibi raflar dolusu kitap okumayı yeğler.
Metin arkadaşımız da, ülke ülke, yurt içinde de kent kent, gezip görmeyi yeğleyenlerden olup çıkmış. Yakın çevremizde, o konuda, kendisinin eline su dökebilecek birilerinin olduğunu sanmıyorum(!).
Metin arkadaşımızın, gezilerini en ucuza getirmiş olması da apayrı bir özelliği.
“Neler çektim neler… Fotoğraf ve Yol Hikâyeleri” adlı gezi kitabının, onca dile getirilmiş öyküsünün, dili, anlatısı da yerli yerinde. Metin arkadaşımız, o konuda katı bir tutum takınıp kendisini sınırlamamış; anlaşılır olmayı yeğlemiş. Ne arı-duru, ne de yalın bir dil seçimine gitmemiş; her tür sözcük, söz dizezi, tümcesi, anlatımın içinde yer almış. Fotoğraflar konusunda söz edilecek ise, tek söz edilebilir; daha iyisi nasıl olur, ilgililere sormak gerekir.
Çalışmanın eksik yanı şu; onca resmi çeken, yol öyküsünü anlatan kişi, kimdir; o sorunun, geniş, açık bir yanıtı yok.
Uzun saatlere yayılan, içki de aldığımız, söyleşilerimizin, ülke gidişatına ilişkin en derinlikli aşamalarında “Benim, hiçbir aidiyetim yok.” sözünü, sıklıkla, üsteleyerek söyleyip o konularda hiçbir sorumluluk üstlenmediğini özellikle belirtme gereği duyan, o tartışmaların vardığı, görev almak ve taşın altına el koymak, boyutunda yer almak istemediğine sözü getiren Metin Denizmen arkadaşımız, ortaya koyduğu gezi kiatabı çalışmasında da bu yanını oldukça anlaşılır bir biçimde yansıtmış. En azından, ben, öyle algıladım.
Arkadaşımızın, “Neler çektim neler… Fotoğraf ve Yol Hikâyeleri” kitabı, bence, basılıp gün yüzüne çıkmayı çok çok hak etmiş bir çalışmadır. Ortada, onca birikim, donanım, çok çok da emek ve özveri vardır.
Arkadaşımı kutluyor, çalışmasının hak ettiği ilgiyi görmesini diliyorum.
İyi haftalar…
_______________
(*) Metin Denizmen arkadaşımızın kitabının adıdır.
Not: 1- Geçtiğimiz haftanın hiç de hoş geçmediğinin ayırdındayım. Göcek başına gelip dayanan Dalaman Orman Yangını’nı yakınına kadar gidip gördük. Üzüntümüz büyüktür.
2- Güneydoğu’da verdiğimiz arker kayıplarımız(!) da ayrı bir üzüntü kaynağımız olmuştur.
3- 15 Temmuz tarihi ise, bana, masum bir askerimizin kara sakallı birilerince boğazının kesilmesini anımsatır.
